Hij stond op het punt zijn levenswerk kwijt te raken, door er te hard aan vast te houden.
Voor Theo, eigenaar van een familiebedrijf, kwam de bedrijfsoverdracht dichterbij. Hij liep ertegenaan dat hij wist dat hij moest loslaten, maar tegelijk bleef ingrijpen omdat hij dacht dat het anders mis zou gaan in zijn bedrijf.
Zijn schoonzoon Menno zou het bedrijf gaan overnemen, maar kreeg de touwtjes niet in handen, omdat Theo het leiderschap niet losliet. Wel moest hij de gevolgen van de chaos die Theo creëerde opvangen. Menno voelde zich behandeld als een kind en kon Theo niet meer verdragen. Het team merkte de spanning tussen de twee mannen, bleven loyaal aan Theo en verzette zich tegen de plannen van Menno. De productiviteit van het bedrijf holde achteruit en Theo vroeg me om hulp.
Ik heb de heren apart gesproken waarna ze bereid waren om samen in gesprek te gaan en onder mijn begeleiding een gezamenlijke visie te formuleren. Ik heb geholpen om wat er in de onderstroom speelde naar boven te halen en op te lossen en daarna hebben we samen met het team het bedrijf toekomstklaar gemaakt. De deal van de overdracht was hierna zo rond, naar tevredenheid van beiden.
De kinderen durfden niet te vragen, de ouders durfden niet los te laten.
Jaren geleden begeleidde ik een familie in een bakkersbedrijf. Zij kwamen bij mij met een praktische HR-vraag over inzet van mensen en functioneren. Maar al snel bleek dat er iets anders meespeelde: de zoon en dochter was toegezegd dat zij het bedrijf zouden gaan overnemen. De familie stak samen veel energie in nieuwe plannen voor uitbreiding, maar tot een daadwerkelijke bedrijfsovername kwam het niet, er werd niet meer over gesproken. De kinderen waren van nature conflictmijdend en durfden de stilte niet te doorbreken.
Al snel na mijn start voelde ik de spanning in het bedrijf en ben ik met de familie aan tafel gaan zitten. Wat de zoon en dochter eigenlijk wilden, was helderheid en ruimte voor de volgende stap met het bedrijf, zonder de ouders tekort te doen.
De ouders bleken het lastig te vinden om los te laten, wie waren zij nog zonder het bedrijf wat ze heel hun leven hadden gerund en wat hun identiteit was geworden?
Ook hier bleek de sleutel weer te zijn het formuleren van een gezamenlijke visie, waardoor er weer verbinding was, in plaats van dat twee generaties tegenover elkaar kwamen te staan. Zorgen kwamen in alle veiligheid op tafel te liggen, waardoor er praktische oplossingen gevonden konden worden voor dingen die eerder onoverkomelijk leken.
Waar vader zich eerder miskend voelde, heeft hij een belangrijke rol gekregen in het borgen van zijn kennis en kunde bij de overdracht. De jonge generatie voelde eindelijk de ruimte om hun plannen vorm te geven, gedragen door de familie in plaats van geremd door loyaliteit. De ouders kregen de ruimte om hun kinderen te inspireren en op de achtergrond te supporten bij hun doelen.
